Waarom Arjan geen biologisch varkensvlees eet

Waarom Arjan geen biologisch varkensvlees eet

Door Arjan Schoonhoven —
Varkentjes zijn zo schattig, ik ben gek op ze. Elk jaar komen vier biggen wonen op de biologische boerderij waar ik werk. Ze hebben een grote eigen ruimte waar ze volop kunnen wroeten, in de modder kunnen baden en hun eten bij elkaar kunnen scharrelen. Ze leven als wilde zwijnen in de natuur, maar dan met elke dag meer dan voldoende voedsel en de afwezigheid van gevaar (in de vorm van wolven). Elke
dag ga ik even bij ze kijken, ze groeten en het liefst zou ik ze ook een knuffel geven, maar daar zijn ze toch eigenlijk te smerig voor. Ik geniet van hun dikke huid en hoe ze helemaal onder de modder en stront zitten. Ik vertel het ze dat ze zo schattig zijn in hun smerigheid en dat ik dol op ze ben en volgens mij begrijpen ze dat. Er zijn weinig beesten die zo vrolijk de dag doorkomen, als ze konden lachen zouden ze
de hele dag lachen. Varkens zijn eigenlijk hele intelligente dieren en qua intelligentie misschien wel vergelijkbaar met andere zoogdieren zoals honden of chimpansees. Ze zijn in ieder geval veel slimmer dan een koe, een kip of een schaap, andere boerderijdieren. Ze communiceren volop en hebben daarvoor hun eigen taal, ze knorren. Ze hebben niet één knorretje tot hun beschikking, maar minstens twintig verschillende knorretjes. Met die knorretjes maken ze bijvoorbeeld duidelijk dat ze tevreden zijn, dat er genoeg voedsel beschikbaar is of dat ze boos zijn op één van de andere varkens. Hoe ze communiceren lijkt een klein beetje op menselijke communicatie, maar dan iets eenvoudiger. Ik luister altijd even naar ze en ik begrijp ze als ze het knorretje laten horen wat vertelt dat ze tevreden zijn. Onder hun gevangenschap lijken ze niet te lijden, immers ze zijn veilig, er dreigt geen gevaar en er is voldoende voedsel. Ik ben niet de enige die geïntegreerd is door de varkens, ook mijn collega’s vinden ze heel erg interessant. We hebben wel één groot meningsverschil. Ik vind het verschrikkelijk dat de varkens na zeven maanden leven geslacht worden, want dat is wat er gebeurd. Zij vinden het wel zielig, maar ze zitten vast in een systeem waar niks aan te veranderen valt. Er is nu eenmaal vlees nodig om aan de klanten te verkopen. De vriezer ligt er vol mee, hamlappen, karbonades, varkenshaas, gehakt, speklappen en spareribs. Elke dag zie ik blije klanten die bereid zijn om veel te betalen voor hun varkensvlees, maar in mijn ogen een gruweldaad doen. Ik begrijp er niets van dat de biologische boerderij waar ik werk en mijn lieve collega’s dit hele proces willen faciliteren. Ik weet het alternatief is veel erger (daarover later meer), maar dit is ook gruwelijk. Ik maak me vooral zorgen over hun verschrikkelijke dood na zo’n fijn leven. Ik probeer mij voor te stellen hoe de weg er voor de varkens uit ziet, weg van hun veilige hok naar de onveilige slachterij. Ze zullen niet tevreden knorren, maar voornamelijk angstgilletjes laten horen. Wat moet dat
spannend zijn om na zo’n kort leven gedood te worden. Ze zullen er iets van meekrijgen van de rit naar de slachterij, met elkaar opgesloten te zitten in een kleine ruimte, van de bedwelming, van dat hun soortgenoten doodbloeden en ondergedompeld worden in een gloeiend hete broeibak. Ik snap niets van deze gruweldaden en weiger ook ooit biologisch (varkens)vlees te eten. Collega’s houden begrijpelijk een pleidooi voor de varkentjes van onze biologische boerderij. De verschillen met de reguliere bio-industrie zijn enorm. Deze varkentjes hebben een fijn (maar kort) leven gehad waarin ze al hun natuurlijke gedrag niet hoeven onderdrukken. Ze hebben voldoende ruimte, kunnen zoals gezegd naar hartenlust wroeten, ze liggen in stro, ze kunnen een modderbad nemen en scharrelen naar hun voedsel.
Hun leefruimte is enorm als je het vergelijkt met de wettelijke eisen van varkens in de reguliere veehouderij, 0.8 m2 of met het Beter Leven keurmerk drie sterren 1.3 m2. De varkens van deze biologische boerderij hebben met z’n vieren een heel hok en een heel weiland tot hun beschikking met volop stro en modderbaden. Varkens van het Beter Leven keurmerk één ster of drie sterren hebben een beter leven dan
varkens zonder keurmerk. Ze hebben iets meer ruimte, hebben wat meer afleiding in hun hok, de biggen zijn langer bij hun moederzeug en er zijn regels rond de reistijd naar het slachthuis. Helaas zijn de verschillen klein, zeker als je het vergelijkt met hoe de varkens op mijn biologische boerderij leven. Er zijn maar weinig varkens die een beter leven hebben, minder dan 1 % van alle varkens in Nederland valt onder de categorie biologisch of Beter Leven drie sterren. Het is op mijn biologische boerderij ook niet nodig dat de krulstaarten
afgebrand worden (en zo een lelijke wond achterlaten). De varkens vervelen zich niet, zijn tevreden en gaan niet in elkaars staarten bijten. Ook met hun krulstaart kunnen varkens communiceren, als de staart omhoog staan zijn ze bijvoorbeeld blij, laten ze hem hangen zijn ze bang. De consequenties zijn wat betreft de prijs voor het varkensvlees enorm. Bij ons worden vier tot vijf dubbele prijzen voor het vlees betaald. Zeker als je het vergelijkt met de kiloknallers in de supermarkt voor bijvoorbeeld varkensgehakt, die worden verkocht voor prijzen van 5 tot 8 euro per kilo. Op onze biologische boerderij gaat het om 20 tot 30 euro per kilo vlees en vlees is nooit in de aanbieding. Kiloknallers zijn absurde marketingstrategieën van supermarkten en zouden verboden moeten worden. De varkens betalen immers de prijs voor de lage prijzen tijdens hun rotleven en rotdood.

Laat het duidelijk zijn dat ik vind dat er heel veel moet veranderen in de bio-industrie. Ik steun al het werk van stichting Varkens in Nood en leven en dood van varkens moet sterk verbeteren. De oplossing is mijns inziens niet om de varkens te gaan houden volgens de regels van Beter Leven drie sterren of nog beter zoals op een biologische boerderij zoals mijn biologische boerderij. Dat zou mooi zijn dan zou je door flink meer te betalen je schuldgevoel kunnen afbetalen. Helaas hebben ook de varkens op onze biologische boerderij een kort leven
en een rotdood en dat alleen maar om aan de verlangens van voornamelijk rijke mensen te voldoen. Mijns inziens zou er een einde moeten komen aan alle levens van varkens in de reguliere veehouderij, maar ook op biologische boerderijen zoals de mijne. Varkens mogen alleen maar als hobbyvarken gehouden worden of in het wild leven als zwijnen en niet beschikbaar zijn voor vlees. Ik wil hier een pleidooi
houden om vegetariër te worden. Ook plantaardig gehakt en plantaardige spekjes zijn best lekker en er hoeft geen dier voor jou te leven en te sterven. Niet alleen dierenwelzijn problemen worden opgelost door geen vlees meer te eten, (varkens)vlees is ook nog eens heel belastend voor het milieu. Er wordt veel CO2 uitgestoten tijdens het leven van een varken en voedsel bestaat voornamelijk uit soja wat veelal uit Zuid-Amerika (met veel ontbossing tot gevolg) wordt geïmporteerd. Kortom je maakt een groot verschil als je verder leeft als vegetariër.

Stel je vraag!

Benieuwd naar onze workshops? vul dan het formulier in!